Koncert (fortepian, wiolonczela, klarnet)

KONCERT NA WYDZIALE MIM
piątek, 26 marca 2010 godzina 17.00

Michał Zieliński - wiolonczela
Yuka Hattori - fortepian

Duet fortepianowy CONLUDIUM:
Katarzyna Hajduk i Tomasz Konieczny

Duet ELEN DUO:
Piotr Ptak - klarnet
Eugenia Kwon - fortepian

A. Webern - Drei Kleine Stücke op. 11

J.S. Bach - Sonata BWV 1029 Nr.3 g-moll, części: Vivace, Adagio, Allegro
wyk. Michał Zieliński – wiolonczela, Yuka Hattori - fortepian

W.A. Mozart - Sonata F-dur KV 497 na cztery ręce, części: Adagio-Allegro di molto, Andante, Allegro
wyk. Katarzyna Hajduk i Tomasz Konieczny - Duet fortepianowy CONLUDIUM

R. Schumann - Fantasiestucke op.73 na klarnet i fortepian

C. M. Widor - Introduction et Rondo op.72

C. Debussy - Premiere Rhapsodie
wyk. Piotr Ptak – klarnet, Eugenia Kwon - fortepian – Duet ELEN DUO

Anton Webern (1883 – 1945) kompozytor, dyrygent i pedagog austriacki, studia muzykologiczne odbył na uniwersytecie w Wiedniu, a prywatnie uczył się kompozycji u A. Schönberga. Działalność dyrygencką rozpoczął w 1906 r, prowadząc orkiestry i chóry w wielu miastach, m.in. w Wiedniu, Cieplicach, Gdańsku, Szczecinie i Pradze, a także w Anglii, Szwajcarii, Hiszpanii, Niemczech. Stałym dyrygentem radia austriackiego został w 1927 r, a po aneksji Austrii przez Niemcy (1938) miał zakaz prowadzenia wszelkiej działalności publicznej (muzykę jego określano jako „bolszewizm w kulturze”). Poświęcił się wtedy wyłącznie komponowaniu i prywatnej pracy pedagogicznej. Zginął tuż po zakończeniu wojny, postrzelony przypadkowo przez żołnierza amerykańskich sił okupacyjnych. Obok A. Schönberga i A. Berga (swego przyjaciela) Webern jest czołowym przedstawicielem wiedeńskiej szkoły dodekafonicznej (muzyka w skali 12-tonowej, uważanej czasem za atonalną, tzn. bez ustalonych zależności funkcyjnych, w szczególności nie dur-moll; każdy ton skali jest tu równouprawniony i w ciągu dźwięków nie powinien być powtórzony dopóki nie zostaną użyte inne dźwięki skali; metoda zapoczątkowana przez J. Hauera). Rozwinął też z Bergiem tzw. serializm, metodę inspirowana przez dodekafonię, o dość sformalizowanych regułach łączenia dźwięków. Stworzył ponad 30 utworów, kameralnych, wokalnych i orkiestrowych. Drei Kleine Stücke op. 11 skomponował w 1914 r.

Johann Sebastian Bach (1685 - 1750) kompozytor niemiecki. Jeden z największych w historii. Muzyka jego jest syntezą dorobku minionych epok, ale jednocześnie przygotowuje nowe prądy, zwłaszcza romantyzmu. Obejmuje niemal wszystkie gatunki wokalne i instrumentalne późnego baroku. Ciekawe, że dla jego współczesnych był tylko dobrym organistą i pedagogiem, a jako twórca - na dość dalekich miejscach wśród kompozytorów. Przyczynił się do tego zapewne kult Haendla, ale też paradoks: według ówczesnych przekonań, nowe jest zawsze lepsze od tego co było dawniej (Bach sumuje dorobek poprzedników!), a z drugiej strony nowatorstwo Bacha przerosło ówczesne zdolności percepcyjne. Jego "odkrycie" nastąpiło w XIX w., kiedy Feliks Mendelssohn Bartholdy odnalazł (u rzeźnika?) partyturę Pasji wg. św. Mateusza i doprowadził do jej wykonania w 1829 r. (100. rocznica prawykonania). Katalog dzieł, tzw. Bach-Werke Verzeichnis (BWV) zawiera 1120 tytułów. Sonata BWV 1029 Nr.3 g-moll powstała w 1721 r.

Wolfgang Amadeus Mozart (1756 - 1791) kompozytor i pianista austriacki, jeden z tzw. klasyków wiedeńskich (dwaj pozostali: Haydn i Beethoven). Pierwsze lekcje muzyki pobierał u swego ojca Leopolda, kompozytora i pedagoga, z którym w dzieciństwie wiele podróżował. W wielu krajach (ówczesnych niemieckich, Belgii, Francji, Anglii, Holandii, Szwajcarii, Austrii) zachwycał dwory arystokratyczne i królewskie grą i kompozycjami. Ważne znaczenie dla jego rozwoju miało poznanie w Londynie Jana Chrystiana Bacha, najmłodszego syna Jana Sebastiana i wspólne z nim muzykowanie. Po powrocie do Salzburga (gdzie się urodził), jako 10-letni chłopiec rozpoczął studia kompozytorskie na podstawie Gradus ad Parnassum (traktat o zasadach polifonii i kontrapunktu, stanowiący podstawę nauczania tych dyscyplin nawet w XX w.) J.J. Fuxa. W wieku 13 lat wyjechał z ojcem do Włoch, gdzie poznawał włoskie opery i muzykę religijną, ale i sam skomponował m.in. dwie opery (do Włoch wyjeżdżał jeszcze kilka razy, a cała jego twórczość wyrasta z tradycji włoskiej i niemieckiej). Po powrocie pozostał w Salzburgu do 21 roku życia, jednak działalność kompozytorska nie zjednała mu tam rozgłosu, ani odpowiedniego stanowiska. Został członkiem orkiestry arcybiskupiej, a urzędujący arcybiskup sprzeciwiał się jego wyjazdom zagranicznym. Wyjechał wreszcie w kolejną podróż (Monachium, Mannheim, Strasburg, Paryż) w 1777 r., ale także ona nie przyniosła mu sukcesu. Wrócił więc do Salzburga i zatrudnił się znowu w orkiestrze arcybiskupiej gdzie spotkał się z nieprzychylnym traktowaniem i po trzech latach wycofał się z tej służby. W 1781 r. wyjechał do Wiednia i pozostał tam do końca życia. Żył początkowo z udzielania lekcji i organizowania koncertów, na których występował jako wirtuoz i improwizator. Mimo pewnego powodzenia w tym dorywczym zajęciu i niezwykle wytężonej pracy kompozytorskiej, nie był wolny od trosk materialnych. Dopiero w 1787 r. uzyskał tytuł cesarskiego kompozytora. Ostatnim, nieukończonym dziełem (dokończył jego uczeń F.X. Süsmayr) było słynne Requiem. Krótka choroba zakończona śmiercią (pochowano go we wspólnym grobie dla ubogich i dotychczas nie udało się ustalić miejsca jego spoczynku) dała początek fałszywej legendzie o otruciu go przez Salierego. Trzydziestopięcioletnie życie Mozarta przyniosło bardzo obfitą twórczość. Spis dzieł, tzw. katalog Köchela (Ludwig A. Köchel, 1800-1877, stworzył chronologiczny i tematyczny katalog wszystkich utworów Mozarta), oznaczany przez KV, liczy ponad 600 różnorodnych pozycji (od oper, baletów, mszy i symfonii, poprzez muzykę kameralną, koncerty i sonaty na różne instrumenty, po mniejsze formy instrumentalne i wokalne). Sonata F-dur KV 497 powstała w 1786 r.

Robert Schumann (1810 - 1856) syn księgarza, tłumacza literatury angielskiej, kompozytor, pianista, krytyk i publicysta muzyczny niemiecki, jeden z głównych przedstawicieli romantyzmu w muzyce, rówieśnik i entuzjasta Chopina. Studiował prawo na uniwersytecie w Lipsku, w muzyce był właściwie samoukiem, pobierał jedynie lekcje gry fortepianowej w dzieciństwie u mało znanego organisty (J.G. Kuntzscha), potem u F. Wiecka - swojego przyszłego teścia, ojca słynnej pianistki Clary Schumann z d. Wieck (1819 - 1896). Uczył się też przez krótki czas teorii muzyki i kompozycji. W wieku 24 lat założył pismo muzyczne, które redagował przez 10 lat, gdzie pod pseudonimem Florestan i Euzebiusz występował ostro przeciw złym gustom i popierał nowe prądy w muzyce. W pierwszym okresie twórczości skupił się na muzyce fortepianowej i liryce wokalnej, na której zaważyła poezja H. Heinego. Zauroczony grą fortepianową I. Moschelesa (1794 - 1870) i skrzypcową N. Paganiniego (1782 -1840) chciał zostać wirtuozem fortepianu, ale zbyt forsowne ćwiczenia spowodowały niedowład palca prawej ręki, poświęcił się więc głównie komponowaniu. W 1842 r. został profesorem Konserwatorium Lipskiego. Bogata twórczość Schumanna zawiera różne formy muzyczne (w późniejszym okresie tworzył wielkie formy muzyki symfonicznej i kameralnej, a nawet napisał operę Genowefa). Do najwybitniejszych (i najszerzej znanych) dzieł należą przede wszystkim utwory fortepianowe, ale też liryka wokalna (pieśni). Fantasiestucke op.73 na klarnet i fortepian powstała w 1849 r.

Claude Achille Debussy (1862 - 1918), kompozytor francuski, Konserwatorium Paryskie ukończył w 1884 r. zdobywając Premier Grand Prix de Rome. Dużą rolę w kształtowaniu się jego estetyki odegrały ówczesne prądy w malarstwie (m.in. impresjoniści i prerafaelici), a także poeci angielscy (m.in. również prerafaelici i symboliści jak Swinburne, Keats i in.), francuscy pisarze, m.in. Claudel, Gide, Proust i in. Nie bez znaczenia było też odkrycie przez niego muzyki Dalekiego Wschodu (prezentowanej podczas Wystawy Światowej w Paryżu w 1889 r. - wtedy gdy zbudowano wieżę Eiffla), a także muzyki M. Musorgskiego. Twórczość Debussy'ego otworzyła nową kartę w historii muzyki i bywa określana jako "impresjonizm", choć określenie to odnosi się tylko do jednego z jej aspektów (szczególne wyczulenie na brzmienie, "plamy dźwiękowe", itp.). Kryją się w niej, oprócz impresjonizmu, różne tendencje muzyki XX w., jak syntetyzm, neoklasycyzm, ekspresjonizm, folkloryzm i in., a od skal tonalnych odszedł wiele lat przed Schönbergiem. Tworzył muzykę sceniczną, baletową, kameralną, wokalną (pieśni) i wokalno-instrumentalną (kantaty), fortepianową i na inne instrumenty (harfa, flet i in.). Premiere Rhapsodie powstała w latach 1909–1910.

Charles-Marie Jean Albert Widor (1844 - 1937) francuski organista, kompozytor i nauczyciel akademicki. W latach 1870 – 1933 był organistą kościoła St. Sulpice w Paryżu, a w latach 1891 – 1896 – objął też profesurę klasy organów w Konserwatorium Paryskim po C. Francku, a następnie został tam profesorem kompozycji. Kilku jego uczniów zostało potem znanymi kompozytorami (L. Vierne, C. Tournemire, D. Milhaud, M. Dupre). Studiował u niego też Albert Schweitzer, który z Widorem pracował nad wydaniem dzieł organowych J.S. Bacha. Widor odbywał wiele podróży koncertowych z recitalami organowymi, m.in. do Rosji, Anglii, Holandii, Włoch, Portugalii i Polski. W 1921 r założył z F-L. Casadesus Amerykańskie Konserwatorium w Fontainebleau i do 1934 r był jego dyrektorem (jego następcą został M. Ravel). Tworzył głównie muzykę organową, m.in. 10 tzw. „symfonii organowych”, ale też utwory orkiestrowe (także z organami - 3 symfonie), 4 opery i balet, fortepianowe, pieśni i dzieła kameralne. Jest autorem książki La technique de l’orchestre moderne, która stanowi uzupełnienie książki H. Berlioza Traite d’instrumentation. Introdukcję i Rondo stworzył w 1898 r.

Michał Zieliński ukończył liceum w ZPSM nr 4 im. Karola Szymanowskiego w Warszawie w klasie prof. Kazimierza Michalika. Jest dwukrotnym stypendystą Ministra Kultury. W 2004 r zajął II miejsce na Ogólnopolskich Przesłuchaniach Wiolonczelowych w Łodzi i II nagrodę na Międzynarodowym Konkursie im. Kazimierza Wiłkomirskiego w Poznaniu. Wystąpił jako solista w sali koncertowej Filharmonii Narodowej w ramach Koncertu Laureatów Konkursów. W 2005 r. wygrywając przesłuchania w Polsce został wybrany uczestnikiem programu Morningside Music Bridge w Kanadzie gdzie otrzymał stypendium. Miał okazję pracować pod kierunkiem takich pedagogów jak: T. Strahl, S. Rolston, H. Jensen, A. Orkisz, A. Parisot, R. Jabłoński. Aktywnie uczestniczy w wykonaniach muzyki współczesnej, występował na Laboratorium Muzyki Współczesnej gdzie jako solista wraz z kwartetem Kwartludium wziął udział w prawykonaniu utworu Aleksandra Kościowa. W lutym 2006 r. został zaproszony przez San Diego State University, aby dać cykl koncertów, prezentując głównie utwory Aleksandra Kościowa. Obecnie jest studentem IV roku Akademii Muzycznej im Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie P. Hausenplasa.

Yuka Hattori ukończyła studia na Uniwersytecie Muzycznym im. F. Chopina w Warszawie pod kierunkiem prof. E. Tarnawskiej i prof. E. Pobłockiej (fortepian) oraz prof. M. Nosowskiej i prof. R. Morawskiego (kameralistyka). Kontynuuje studia w tej uczelni pod kierunkiem prof. M. Nosowskiej i prof. R. Morawskiego. Laureatka wielu nagród w konkursach pianistycznych w Japonii. Koncertowała w Japonii, Polsce i Hiszpanii.

Duet fortepianowy CONCLUDIUM został założony w 2008 roku, przez studentów Królewskiego Konserwatorium w Brukseli - Katarzynę Hajduk i Tomasza Koniecznego. Od chwili powstania pracuje pod kierunkiem profesorów Jana Michielsa, Etienne'a Siebensa oraz Jana Vermuelena. W tym roku zespół rozpoczął również współpracę z prof. Mają Nosowską z Uniwersytetu Muzycznego im.Fryderyka Chopina w Warszawie. W roku 2009 duet zdobył II miejsce podczas Student's Expo w Brukseli, wziął udział w Bartok Seminar w Szombately na Węgrzech (jako uczestnik warsztatów pianistycznych) oraz wystąpił na Letnim Festiwalu Muzycznym w Rycerce Górnej (Polska). Duet koncertował m.in. także w ambasadzie RP w Belgii oraz wykonywał Koncert na dwa fortepiany F. Poulenca z towarzyszeniem zespołu akademickiego KCB.

Piotr Ptak naukę gry na klarnecie rozpoczął w wieku 7 lat w klasie pana Wiesława Malika w Chrzanowie. Następnie ukończył Państwowe Liceum Muzyczne im. K. Szymanowskiego w Katowicach w klasie prof. Stanisława Maliszewskiego. Obecnie jest studentem V roku Uniwersytetu Muzycznego im. F. Chopina w Warszawie w klasie prof. Mirosława Pokrzywińskiego. Swoje umiejętności oraz wiedzę doskonalił na wielu kursach krajowych i zagranicznych, gdzie uczestniczył w zajęciach prowadzonych m.in. przez: Guy Deplus, Michel Lethiec, Guy Dangain, Patrick Messina, Nicolas Fargaix, Arnaud Leroy, Julian Bliss, Jean-Pierre Berry, Kurt Franz Schmid, Eduard Bruner, Tim Philips, Jerzy Marchwiński, Andrzej Janicki, Mieczysław Stachura, Artur Pachlewski. Zdobył wiele nagród na konkursach i festiwalach. Z kwartetem klarnetowym zajął: na Festiwalu w Piotrowie Trybunalskim - I miejsce w roku 2003, 2004, 2005 i 2007; na Zachodniopomorskim Festiwalu Klarnetowym - I miejsce w 2008. Występując solo zdobył: na Festiwalu klarnetowym w Piotrkowie Trybunalskim - III miejsce w 2003 roku i II miejsce w 2005 roku. W ramach „Sommerakademie Allegro Vivo” w Horn (Austria) zajął - I miejsce za wykonanie Sonaty F. Poulenca. Swoje umiejętności kameralne doskonalił w zespołach (duet, trio, kwartet, kwintet, oktet) prowadzonych przez: Katarzynę Jankowską, Maję Nosowską, Krystynę Borucińską, Andrzeja Guza, Barbarę Halską, Joannę Maklakiewicz, Bartosza Bednarczyka, Bogumiła Gadawskiego, Zbigniewa Płużka i Romualda Gołębiowskiego. Od 4 lat współpracuje z ZPiT Uniwersytetu Warszawskiego „Warszawainka” koncertując w kraju i za granicą: Austria, Hiszpania, Belgia, Anglia, Korea Południowa, Tajwan. Piotr Ptak był stypendystą Krajowego Funduszu na Rzecz Dzieci. Jest dwukrotnym laureatem Muzycznego Forum Młodych w Instytucie Austriackim. W 2007 roku otrzymał stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Młoda Polska”.

Eugenia Kwon rozpoczęła naukę gry na fortepianie w wieku 7-miu lat w Taszkiencie w klasie prof. Ireny Wahabovej. Jest absolwentką Zespołu Szkół Muzycznych im. K. Szymanowskiego w Warszawie w klasie prof. Marii Palmowskiej-Guz oraz Uniwersytu Muzycznego im. F. Chopina w Warszawie w klasie prof. Jerzego Sterczyńskiego oraz prof. Katarzyny Jankowskiej. Swoje umiejętności pianistyczne doskonaliła na wielu kursach oraz stażach artystycznych w kraju i za granicą, m. in: podczas III, IV oraz V Pomorskich Warsztatów Pianistycznych Fermata (2001, 2002, 2003), IX Spotkań Muzycznych w Gdańsku (2002), Warszawskich Warsztatach Pianistycznych (2002), Letniej Akademii Muzycznej w Krakowie (2003), II Międzynarodowych Kursach Muzycznych w Warszawie (2008) czerpiąc wiedzę muzyczną od takich profesorów jak m. in. Wiera Nossina, Irina Rumiancewa, Bernard Ringeissen, Szabolcs Eszteny, Waldemar Wojtal, Ewa Pobłocka, Andrzej Artykiewicz, Czesław Stańczyk, Joanna Kurpiowska, Elżbieta Tarnawska, Avedis Kouyoumdijan, Jerzy Marchwiński. W 2001 roku wyjechała na dwumiesięczny staż artystyczny do Moskwy pracując z prof. Eleną Klokovą (prof. Specjalnej Szkoły Muzycznej im. Gnessinych). W latach 2001-2003 była członkiem chóru Laudate Dominum prowadzonym przez Agnieszkę Perzanowską, z którym koncertowała w kraju i za granicą(Włochy, Rosja). W roku akademickim 2005-2006 wyjechała do Paryża odbywając roczny staż artystyczny u prof. Siergieja Markarova (Ecole Normale de Musique de Paris). Koncertowała w wielu salach Polski (Warszawa, Gdańsk, Gdynia, Kraków, Jabłonna), Francji (Paryż, Wersal), Hiszpanii (Granada, Marbella), Włoch (Sanguinetto), Niemiec solo oraz w zespołach kameralnych. W kwietniu 2008 roku wraz ze swoim kwintetem fortepianowym zakwalifikowała się do półfinału Międzynarodowego Konkursu Muzyki Kameralnej w Weronie. Podczas VIII Ogólnopolskiego Festiwalu Klarnetowego otrzymała wyróżnienie jako pianistka (2009). Od dwóch lat Współpracuje z Big-Bandem Petera Mossa, z którym odbyła tournee po Niemczech, Austrii i Szwajcarii grając do musicalu „Upiór w Operze” (2009, 2010). Obecnie wzbogaca swoje doświadczenie pedagogiczne ucząc w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych im. K. Szymanowskiego w Warszawie oraz doskonali swoje umiejętności artystyczne i poszerza wiedzę muzyczną odbywając staż artystyczny w Uniwersytecie Muzycznym im. F. Chopina w Warszawie w klasie kameralistyki prof. Katarzyny Jankowskiej.