Dalej: Wstęp
Thesaurus Polonolatinograecus seu Promptuarium linguae Latinae et Graecae Grzegorza Knapskiego (alias Knapiusza, Knapa) to największe dzieło leksykografii staropolskiej. Jego pierwsza część, stanowiąca słownik polsko-łacińsko-grecki, ukazała się w 1621 roku, w oficynie Franciszka Cezarego w Krakowie. Tom drugi ( łacińsko- polski), wydany został pięć lat później, a trzeci pt. ,,Adagia continens'', w roku 1632.
Drugie, poprawione i uzupełnione wydanie opublikowane zostało (już po śmierci autora) przez tę samą oficynę, w latach 1643 - 1644. Właśnie dwa pierwsze tomy tej poszerzonej i poprawionej edycji - najczęściej wykorzystywanej we współczesnych pracach historycznojęzykowych - stały się podstawą reprodukcji cyfrowej. Wydanie cyfrowej kopii ,,Thesaurusa'' było możliwe dzięki współpracy Pracowni Historii Języka Polskiego XVII i I poł. XVIII w. Instytutu Języka Polskiego PAN, gdzie narodził się pomysł oraz koncepcja takiej edycji, a Oddziałem Zabezpieczenia i Konserwacji Zbiorów BUW, w którym zamysł ten zrealizowano.1
Edycja cyfrowa, opublikowana w formie płyty CD, została poddana w Katedrze Lingwistyki Formalnej UW dalszemu przetworzeniu, w celu lepszego przystosowania jej do udostępnienia w Internecie i nadania jej bardziej wygodnej postaci. w styczniu 2005 r. została ona rozszerzona o przygotowany przez Instytut Języka Polskiego PAN indeks nieparzystych stron pierwszego tomu.